Jennifer Terran, The Musician, Grizelda Records 120002 (verd. Munich), 2000.

Jennifer Terran woont samen met haar man, Brendan Statom, die contrabas speelt bij rock-, jazz- en klassieke muziekensembles, in Santa Barbara, California, in een villa naast het uitgestrekte National Forest, die haar en haar man, een ervaren vliegvisser, de nodige rust verschaft om songs te schrijven. 3 CD's heeft ze al, en de vierde, daar is ze nu aan bezig. Cruel verzamelt het werk van 1991-6 en is een gevarieerde staalkaart van haar kunnen, het korte maar intense Rabbit kwam uit in '97. Maar The Musician spant de kroon. Jennifer zweert bij haar indie status en daar gaat het conceptuele The Musician eigenlijk wel over: een artieste als zijzelf komt tot de vaststelling dat de muziekindustrie niet echt zit te wachten op creativiteit, maar wel op het grote geld, wat de hoofdfiguur ertoe brengt de platenbaas die haar ontgoochelde neer te schieten. Jawel, een concept CD, maar wel een heel bijzondere. Jennifer schreef ongewoon opgebouwde songs met teksten zoals je die nergens elders hoort en nam ze bijzonder zorgvuldig op. De zelf en/of met enkele vrienden ingespeelde veelgelaagde arrangementen, ragfijn, maar nooit melig of voorspelbaar, omkaderen haar engelenstem, barok maar zonder maniërisme, en het subliem pianowerk. Men vergelijkt haar met Tori Amos of zelfs An Pierlé, maar met Mary Margaret O'Hara en Jane Siberry zit men veel dichter bij de essentie van wat deze Terran doet. De plaat gaat van het ene hoogtepunt naar het andere: Liberty Lunch, Mad Magdaline, Santa's Secret zijn slechts een greep. In april palmde ze de Brugse Cactus Club in, in oktober bewees ze in Nekkersdal en Herfelingen, telkens voor een zo goed als onvoorbereid, soms zelfs niet meegaand publiek, live te kunnen uithalen, op een erg ,,onamerikaanse'' wijze. Te ontdekken!

Antoine Legat