Er zijn een paar zekerheden in het leven. Beschuit valt met de beboterde kant op de grond, rendez-vous met je ex heb je in een café op sluitingsdag en meisjes met een piano doen het goed bij de platenboer. Geen uur TMF gaat voorbij of je hoort Vanessa Carlton, Alicia Keys en Norah Jones de toetsen beroeren. Waarom heeft niemand dan van Jennifer Terran gehoord? Omdat zij alleen een pianokruk onder haar kont heeft en geen almachtige platenmaatschappij.

Toch schreef een recensent dat hij voor één album van Terran het hele oeuvre van Tori Amos zou willen inruilen. Niet slecht voor een plaat die van toetsenbord tot hoesfoto uit eigen handen komt. Als er al iemand bij komt kijken is het de echtgenoot of een producer die nog met Joni Mitchell en John Lennon heeft samengewerkt. De Amerikaanse behoort tot een groeiend guerrillaleger van artiesten dat geen zin heeft in het maken van drie-minutenhits. Aanbiedingen van de platenfirma’s sloeg ze af en gaf in eigen beheer drie werken uit.

En het zijn drie schijven om ‘u’ tegen te zeggen en een diepe buiging te maken. De argeloze luisteraar hoort inderdaad Amos op een beter dagje of Mitchell ten tijde van ‘Summerlawns’. Maar Terran is meer dan een succesvol kopiist. Haar liedjes kennen zelden een strofe-refrein-brugschema, de nummers op de cd-display hebben geen enkele functie en ze heeft een stem, koppig als oude wijn. De teksten zijn zo verweven met de muziek dat ze onvermoede betekenissen krijgen. Op haar eerste cd ‘Cruel’ bezingt ze de koopjes bij de buurtsuper als was het der Erlkönig van Schubert. Of ze beschrijft Americana als een nieuwe Kerouac, ‘heading southbound to L.A. and the traffic's getting started stop and go, merging lanes smoggy sky the smell of it reigns.’

Door www.jenniferterran.com sijpelde la Terra door naar Europa en promoot ze hier haar huisnijverheid in achterafzaaltjes en bars. Optredens die gerust drie uur kunnen uren. Want ze wandelt rond, omhelst het publiek of pauzeert opeens voor drie kwartier. Kortom, de nachtmerrie voor iedere tourmanager. Maar ‘The Musician’ is een plaat waarvoor je haar alle excentriciteit vergeeft. Vol met nummers die eigenhandig iedere alarmschijf een Albert-Heintje kunnen slaan maar die samen nog steviger voor de dag komen. ‘The Musician’ gaat over alle facetten van het muzikantenleven. Van het goede merk microfoons tot het geworstel met de muze. Het hoofdpersonage heet Mad Magdaline en schiet een platenbons neer. In het inlegboekje zijn foto’s te zien van een halfnaakte Terran die een pistool vasthoudt. Behalve erg Freudiaans zijn de prentjes ook duidelijk. Met de muziekindustrie heeft deze dame nog steeds weinig te schaften.

Is er dan helemaal geen enkel vuiltje of barstje te bemerken? Wel, misschien. Terran vraagt veel van de luisteraar. Haar muziek en optredens vragen zitvlees en geduld. Het is geen muziek waarop je even uit je dak gaat. Maar goed, Stockhausen swingt ook niet lekker weg. Bovendien valt er bij Terran altijd wel wat te lachen. Gaat het niet over hoe ze verloren loopt tijdens het joggen dan showt ze tijdens optredens haar barbies die ze heeft versierd met extra schaamhaar. Om vervolgens meteen een nieuwe parel van eigen kweek in te zetten.

Want daar draait het om. Muziek maken die zo mooi is dat het pijn doet. Voor de esthetisch-masochisten onder ons.