The Musician is het derde album van singer-songwriter Jennifer Terran, een nog weinig bekende, maar niettemin zeer interessante artieste die ons uiterst intens en persoonlijk verslag doet van haar diespste emoties. Die onverbloemde houding wordt ook weerspiegeld op de voorkant van de cd waarop ze naakt, achterovergeleund, voor haar piano zit. Qua stijl doet haar muziek sterk denken aan andere pianospelende dames die niet bang zijn hun eigen psyche bloot te geven, zoals Tori Amos, Jane Siberry en Veda Hille, maar ze geeft daar een geheel eigen, creatieve draai aan. Als liedjesschrijfster staat ze bovendien haar mannetje, want hoewel dit album door de zeer directe on ook enigszins barokke sfeer heel intrigerend maar niet meteen heel toegankelijk is, geeft iedere luisterbeurt weer meer geheimen prijs van de prachtige melodieen die ze verzint, en ontpoppen steeds meer liedjes zich ook als blijvende hoodstandjes. Eeen goed voorbeeld is "Mad Magdaline", een lang, ongetwijfeld semi-autobiografisch nummer over een artieste die weigert haar muziek te compromitteren om het spel van de platenindustrie mee te spelen, en uiteindelijk maar de baas van de platenmaatschappj neerschiet. En zo ontdek je steeds meer meesterwerkjes op deze prachtplaat die zijn ware schoonheid pas prjsgeeft op het moment dat je de details leert herkennen.

HEAVEN 5 star REVIEW translated

Impressive account on the existence of the musician.

The Musician is the third album of songer-songwriter Jennifer Terran, a yet little known, but nevertheless very interesting artist who gives us an utmost intense and personal report of her deepest emotions. That plain attitude is also reflected on the cover of the cd, on which she's sitting, naked and leaned backwards, at her piano.

The style of her music reminds you strongly of other female pianists who are not afraid to show their own psyche, such as Tori Amos, Jane Siberry and Veda Hille, but she does it in her very own, creative way.

Also as a songwriter she stands strong, for eventhough this album is through the direct and also somewhat baroque atmosphere, very intriguing but not immediately accessible, each time you listen it reveals more secrets of the beautiful melodies she creates and more songs turn out to be remainingly of high standing.

A good example is Mad Magdalene, a long, undoubtedly semi-autobiographical song about an artist who refuses to compromise her music to play the game of the record industry, and in the end shoots the boss of the record company.

And this way, you discover more and more small masterpieces on this magnificent album, that reveals its true beauty the moment you learn to recognize the details.