Jennifer Terran, trots op haar onafhankelijkheid- ze neemt alles eigenhandig in haar home studio op-, heeft een hilarisich conceptablum gemaakt over een muzikante die een platenbaas overhoop knalt, Wat overtrokken soms, maar bulkend van de eigenheid. Terran heeft de rauwe emotie van de jong Joni Mitchell, maar is ook een verwante ziel van An Pierle: een lichtjes geschift, exhibitionistisch meisje aan de piano. Voor huisvligt is The Musician bijzonder gesofistikeerd. Het toetsenspel is melodieus, terwijl viool en cello wat relief en bijwijlen dissonante randjes aanbrengen. De songs laveren tussen Eric Mingus' spoken word op jazz, Hawksley Workmans rariteitenkabinet en Dolly Partons roots. Terran is een adembenemende zangeres. Haar stembuigingen zijn puur, vrij van de manierismen van heel wat contemporaine vrouwelijke collega's.

by Peter VAN DYCK

---

ENGLISH TRANSLATION

Jennifer Terran, proud of her independence -she records everything single handed in her home studio- has made an hilarious concept album about a lady musician who shoots down a record executive. Sometimes it goes over the top, but it bursts with personality (or: individuality) Terran has the raw emotion of the youthful Joni Mitchell, but is also a soul sister of An Pierlé (note: the Belgian 'Tori Amos'): a slightly deranged, exhibitionist girl at the piano. Seeing that this is home made The Musician is particularly sophisticated. The piano playing is melodious, while violin and cello give depth and sometimes add dissonant edges. The songs meander between Eric Mingus' spoken word on jazz, Hawksley Workman's freak museum and Dolly Parton's roots. Terran is a breathtaking singer. Her vocal innuendos are pure, free of the mannerism of a lot of contemporary female colleagues.

by Peter VAN DYCK