The Musician (album Review)

Op het hoesje van haar derde album zit Jennifer Terran naakt achter de piano. Symboliek, jawel. Puur is het sleutelwoord, vandaar dat ze de zaakjes liefst zelf in de hand houdt; componeren, arrangeren en produceren, tot aan de mix toe. Goed, bassist Brendan Statom heeft een bescheiden vinger in de pap, maar dat is dan ook haar levensgezel en grootste fan. "The Musician" is een heus conceptalbum. Centraal staat zangeres Mad Magdaline, als kind veelbelovend, maar vervolgens zo gefrustreerd door de geldbeluste muziekindustrie dat ze haar platenbaas overhoop knalt. Eigenlijk een clichematig gegeven, dat deze excentrieke artieste met haar adembenemend mooie zang en tijdloze muzikale invulling echter tot monumentale proporties heeft opgestuwd. Stem, delicaat pianospel en sobere, uiterst effectieve strijkers domineren het geluidsbeeld, waarbij haar bizarre teksten naadloos aansluiten. Grof gezegd beweegt de muziek zich tussen jazz en klassiek, waarin op de meest onverwachte momenten fragmenten soul, folk, orientaalse of minimal music opduiken. Ook de ongewone stembuigingen en subtiele instrumentale dissonanten zetten de luisteraar telkens op het verkeerde been. Gij elke draaibeurt van deze betoverende plaat ontdek je weer iets niews. Stillistisch categoriseren is onbegonnen werk. Jennifer Terran is een genre op zich.

The Musician (album Review)

On the cover of her third album, Jennifer Terran sits naked behind the piano. Symbolic, YES. "Pure" is the keyword, and so she wants to keep control over everything, composing, arranging, and producing, up until the mix. OK, bass player Brendan Statom does make his mark on it all, but then he's her life companion and her biggest fan. The Musician is an actual concept album. The main subject is the singer Mad Magdaline, as a child very promising, but later on so frustrated by the music industry -that only cares for the money, so eventually she kills the record-man. Actually a cliché, which this eccentric artiste, with her breathtaking voice and her timeless musical interpretation, made to monumental proportions. Voice, delicate piano playing and sober, very effective strings dominate the sound-scape, connected perfectly with her bizarre lyrics. In a way you could say that the music moves between jazz and classical music, and then when you least expect it fragments of soul, folk, oriental or minimal music appear. Also the unusual way Terran angelicly bends her voice and subtle instrumental dissonance keeps putting the listener at the wrong foot. Everytime you play this enchanting album you'll discover something new again. Categorizing Jennifer Terran under a style is impossible. Jennifer Terran is a style of her own.