POP
De singer/songwriter Jennifer Terran is een onafhankelijk meisje, en dat wil ze weten. Sinds 1997 bracht ze drie cd's uit op haar eigen label, ze verdient haar geld met het geven van hiphop-danslessen en op twee foto's bij haar laatste album, The musician, zit ze er uitdagend bij. Met alleen een paar laklaarzen en een boxersshort aan, en in haar hand een pistool lijkt ze tegenover zichzelf te zitten. Een schizofreen is nooit alleen.

Dat pistool is gericht op de muziekindustrie, blijkt uit het vierde nummer van deze conceptplaat, waarin ze haar alterego Mad Magdaline een platenbons laat neerknallen omdat-ie zo geen brood in haar muziek ziet. 'Cause there's more music than what you hear on the fucking radio, you ignorant bastard!' Subtiel kun je het niet noemen. Wel duidelijk.

En, eerlijk is eerlijk, The Musician onderbouwt de kreet aardig. Wij hadden nog nooit van Terran gehoord, maar ze maakt mooie liedjes. Piano en een heldere stem, met hier en daar wat cello voor de sfeer. Alsof de jonge Joni Mitchell en Tori Amos samen een plaat hebben gemaakt, en niet konden kiezen wie er mocht zingen. Alleen: ze zou zichzelf iets minder serieus mogen nemen.

© Het Parool, 20-8-2002