Discografie:
Cruel in 1997.
Album waarin Jennifer de moeizame relatie uitdiept die zij had met haar moeder. Haar moeder stierf toen zij 41 was, en Jennifer 13.
Rabbit in 1998.
Het thema hier is het breken met vastgeroeste ideeën. Jennifer plaatst woorden in een andere context dan ze normaal gebruikt worden, of verzint nieuwe.
The Musician in 2000.
Concept-album waarin (letterlijk) afgerekend wordt met de overtuiging dat artiesten alleen van hun muziek kunnen bestaan mits ze een deal sluiten met een grote platenmaatschappij, die de artiest vervolgens in een bepaald keurslijf proberen te duwen.

---

Jennifer Terran wil hardnekkige overtuiging vermoorden
De Amerikaanse zangeres Jennifer Terran is vrijwel onbekend in ons land, en dat is eeuwig zonde. Een korte tournee door hoofdzakelijk Nederland eind februari moet verandering in deze anonieme status brengen, maar voor het eindelijk zover is stellen we haar alvast aan u voor.

    Ze houdt enorm van hiphop. Dat zou je niet zeggen als je haar breekbare, lichte stem hoort, ondersteunt door piano, of een melancholiek strijkersarrangement. Haar kwetsbare opstelling lijkt weinig gemeen te hebben met de ongenaakbaarheid die veel hiphopartiesten (proberen) uit te stralen. Maar, zoals ze zelf aangeeft op haar website, ze is een vrouw van extremiteiten. "Ik geef danslessen op hiphopmuziek. Dat is deels de manier waarop ik geld verdien om van te bestaan. Een heleboel muzikanten die ik ken, sluiten compromissen en zijn bereid te zingen op bruiloften en partijen. Ik wil mijn muziek echter zo puur mogelijk houden, ik wil nooit hoeven te liegen tegen mezelf, tegen anderen. Daarom verdien ik ook met andere dingen dan muziek geld. Ik denk dat ieder van ons wel ergens zo vol van is, dat ze het puur willen houden. Als je iemand ontdoet van alle bagage die hij of zij met zich meesleept, dan vind je altijd wel iets dat zo belangrijk voor die persoon is, dat het een substantieel onderdeel van je 'zijn', je persoonlijkheid is. Voor mij is dat muziek."
     Toch wil ze geen pleidooi houden waarom mensen naar haar muziek zouden moeten luisteren. "Niemand zou ernaar moeten luisteren, tenzij ze dat graag willen. En als ze ernaar luisteren, dan gaat het net als met lasagne: sommige mensen vinden het direct lekker, sommige mensen leren het op den duur waarderen, en sommige mensen zullen nooit voelen of begrijpen waar ik het over heb. En dat is ook niet erg."

Connecties
    Jennifer is half Italiaans. Ze groeide op in Los Angeles, en verloor op reeds dertienjarige leeftijd haar moeder, tot wie ze nooit echt doordrong. Op Cruel, de eerste cd die Jennifer uitbracht op haar eigen platenlabel Grizelda, probeert ze de relatie die ze met haar moeder had te analyseren, en een plek te geven.
     Haar vader leeft nog, en is een gepensioneerde sessiemuzikant, een trompetspeler die heeft gespeeld met iedereen die je je maar kunt voorstellen, van The Beatles tot Scott Fitzgerald. "Zijn benadering van muziek is heel anders dan de mijne. Natuurlijk, hij is intens en zo beleeft hij muziek ook. En hij heeft een ongelooflijk goed muzikaal gehoor. Maar hij was bereid andermans muziek te spelen, wilde bestaan als studiomuzikant. Mijn nummers zijn een persoonlijk statement."
    Ze zegt geen gebruik te hebben kunnen maken van de contacten van haar vader, zelfs al had ze dat gewild. "Ik begon op het nulpunt, want mijn vaders connecties waren niet gerelateerd aan het pad dat ik als artiest bewandel. Bovendien, tegen de tijd dat ik mijn eerste album uitbracht, was mijn vader al met pensioen."

Hoe oud ze zelf is wil ze niet zeggen in interviews. "Ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar in Amerika wordt erg de nadruk gelegd op hoe oud je bent. Leeftijd is echter niet belangrijk. Soms ben ik oud, soms ben ik jong."

Fictief
    Voor The musician, het album dat ze in 2000 uitbracht, schreef, speelde en zong ze niet alleen haar eigen nummers, maar produceerde en mixte ze het geheel ook nog zelf. "Je zou kunnen zeggen dat ik een control freak ben, maar dan wel voor een hoger doel. Ik wilde een persoonlijk optreden vastleggen, en daar kon ik geen gekke technicus bij gebruiken. Je vraagt als beeldhouwer toch ook niet aan iemand anders of die het beeld wil maken dat jij voor ogen hebt? Als er een technicus in de kamer zit, moet je met hem of haar praten, en dan kan ik mij minder goed concentreren. Om mijzelf zo volledig onder te dompelen in het proces is in samenhang met het thema van dit conceptalbum. Ik wilde met deze cd de overtuiging doden dat het nodig is je te laten contracteren door een groot platenlabel om een carrière in de muziek te kunnen hebben. Ik denk niet dat dat waar is. Daarom doe ik op dit album bijna alles zelf. Ik tover in de tekst een fictief karakter tevoorschijn, Magdaline. Zij is de woordvoerder van de onafhankelijke artiest, die een grote producer doodschiet.

Well I'm here to stop the killer/
of the real show/
Cause there's more music than what you hear/
on the fucking radio.
(Mad Magdaline)

    "Uiteraard is de moord een metafoor. Ik wil ermee aangeven dat alles zo zijn plaats heeft. De grote labels brengen alleen popmuziek uit die gecreëerd is voor de massa. Er is genoeg plaats voor alle kleuren van de regenboog, en voor mij is het belangrijk dat ik mijn eigen kleur kan uitdragen."
    Meer mensen zouden volgens Jennifer zichzelf moeten (leren) zijn. "Te vaak zie je dat mensen in de verkeerde baan zitten. Zonder nu meteen bijzonder idealistisch of naïef te klinken denk ik dat als we van jongs af aan kinderen aanmoedigden hun hart te volgen, we dan niet met dezelfde soort negatieve kwesties zouden zitten als we nu bij de hand hebben." Direct maakt ze een aantekening bij haar eigen opmerking. "Hoewel, een heleboel prachtige dingen komen voort uit ellende. En het kan helend werken als je een ander in alle eerlijkheid hoort zingen over zijn eigen pijn."

Supermarkt
    Ze gaat zelf ook behoorlijk ver in het blootleggen van haar eigen ziel in de muziek. "Mezelf is nu eenmaal wat of wie ik het beste ken. Soms denk ik 's nachts wel eens 'oh mijn God, wat heb ik gedaan'. Ik gaf eens een optreden waarbij ik midden in een nummer begon te huilen. Bij mij is de muziek die ik maak en mijn leven niet gescheiden. Ik voelde me ontzettend kwetsbaar, maar werd de volgende dag overspoeld met e-mail van bezoekers die me dankbaar waren voor mijn echtheid. Zie je, in Amerika is alle tv bijvoorbeeld slechts onzin. Het is niet echt. Maar ja, hoe deel je dan je ervaringen? Je kunt moeilijk in de supermarkt met degene die voor je staat een goed en zwaar gesprek beginnen, want we hebben allerlei hekken om onszelf heen gezet om mensen af te weren. Daarom hebben we muziek en kunst nodig: omdat we de waarheid over wie we zijn nodig hebben, zodat we ons niet zo verdomd alleen voelen."

    Haar man Brendan Statom steunt haar hierin volkomen. Ze herinnert zich haar eerste gesprek met hem nog. "We zaten aan de telefoon, en hadden het erover hoe belangrijk muzikale integriteit is, dat je muziek alleen moet spelen om de juiste redenen. Natuurlijk besloot ik meteen dat ik met hem wilde samenwerken." Dat was tien jaar geleden, toen Jennifer nog een band om zich heen had, Grizelda, wat later de naam van haar platenlabel werd. "Grizelda, dat is het rendier van de Kerstman dat niemand kent. Ik zong het gelijknamige liedje in het koor vroeger, het was mijn solo. Het betekent ook heks, en buitenstaander. Zo voel ik mij vaak. De naam past bij wat ik ben, wat ik doe." Brendan speelt mee op iedere plaat, als bassist of violist, of wat maar van pas komt. "Hij kan echt iedere stijl aan, dus speelt hij tussendoor ook wel bij symfonieorkesten."
    Hij is de enige die meegaat op tournee, die gedoopt is tot Mad magdaline Tour of Strange and Wonderful Happenings.
Zelf zegt ze over de tour:

This is the tour that has a plan/
To not have a plan/
Until the time/
To WANT to plan/
Is nigh

Oftwel: er is nog bijna niks bekend over de tour ten tijde van dit interview. Vanaf 20 februari tot 10 maart trekt Jennifer rond in Nederland en omliggende landen, spelend op andere locaties dan in het normale clubcircuit. Nieuws over (radio)optredens en dergelijke houdt Jennifer bij op haar eigen site: www.jenniferterran.com.

HEAVEN MAGAZINE