"Muziek die Tori Amos jaren geleden maakte, maar dan nog beter."

Een hoogst emotionele stem die goed gedoseerd wordt ingezet, onderwijl sober ondersteund door piano (op de voorgrond, bespeeld door de zangeres) en nog wat andere instrumenten. Jennifer Terran heeft met The Musician een verpletterend nieuw album gemaakt. Het staat vol liedjes die nog ontroering op zouden wekken al zong Terran de tekst van de handleiding van een wasmachine. Ooit bezat Tori Amos dezelfde gave maar zij is onderweg uitgegroeid tot een fenomeen. Haar breekbaarheid verstopte ze tijdens haar laatste twee albums achter respectievelijk een overvloed aan dance/instrumenten en achter een concept waarbij ze in de huid kroop van andere personages. The Musician is Terran's derde album, maar het kent wonderlijk genoeg de onschuld van een debuut. Misschien komt dat door het naïeve thema: het is (alweer) een plaat over de strubbelingen van een muzikant die koste wat het kost haar integriteit wil bewaren temidden van de commerciële uitbuiters. Om dit te realiseren (niet alleen woorden, maar daden) richtte ze jaren geleden al haar eigen productiemaatschappij op, waarop ook Cruel uit 1997 en Rabbit uit 1998 werden uitgebracht. De composities zijn vloeiend en speels, ruw en tegelijkertijd zacht. Terran produceerde en mixte alles zelf, en heeft toch weten te voorkomen dat de spontaniteit van haar muziek niet is gedood door aanvallen van perfectionisme. Niemand is ten slotte kritischer op het eigen werk dan de maker zelf, en dat heeft vele artiesten al eens de das omgedaan. Een album dat respect afdwingt. Laten we hopen dat Terran nooit wereldberoemd wordt…