STEM GEBOREN VOOR HET PODIUM
Jennifer Terran en Brandon Statom, Q-bus, 23/02

Binnen de kortste keren heeft Jennifer Terran de de donkere concertzaal van Q-bus in haar greep. En dat is knap. Haar stem, het is haar stem, die dat doet. Die soms glashelder door de ruimte zweeft. Dan weer met een rafelig randje, een tikkeltje rauw. Klaaglijk in het hoog, warm in het laag. Het is een stem die is geboren voor het podium. Vol blues en soul. Alles wat ze zingt komt uit haar tenen. En het is haar piano. Haar piano die soms heel zachtjes een bodem legt voor haar stem. Dan weer een stevig fundament. En het is de contrabas van Brendan Statom. Die soms melancholisch bromt. En dan weer ritmisch beukt. Met een van haar eerste nummers, Mad Magdaline, onderstreept ze nog een keer haar eigenzinnige karakter, waar het haar muziek betreft. Mad Magdaline schiet een platenbons voor zijn raap, omdat die niets van haar muziek moet hebben. Levert te weinig geld op, zegt hij. Is dus niet rendabel. Dat soort lieden maken de echte, pure muziek dood, vindt Terran. Ze heeft een broertje dood aan het commerciële popcircus en ze brengt haar cd's het liefst uit op haar eigen label Grizelda. Maar als Terran, die voor de meesten nog een een grote onbekende is, op deze manier doorgaat, kan het bijna niet anders of daar komt verandering in. Ze maakt muziek die raakt, zonder dat die in een hokje valt te stoppen. Van jazz tot klassiek, van alles zit erin. Terran blijkt ook nog eens een ontwapenende persoonlijkheid te zijn. Tussen de nummers door praat ze tegen het publiek. Vertelt ze over haar belevenissen in Nederland, waar ze voor het eerst van haar leven is. Af en toe praat ze wel eens te veel, te lang. Maar dat is dan ook het enige minpuntje van deze avond. En op de valreep heeft ze nog een verrassing in petto voor het publiek, een mededeling: in de herfst komt ze opnieuw optreden in Q-bus.