Jennifer Terran demonstreert haar puurheid 'IK BEN DE EMOTIE DIE JE HOORT IN MIJN MUZIEK' Welke muziekstijl? Nee hè, niet weer die vraag. Jennifer Terran heeft een gruwelijke hekel aan etiketten, labels, hokjes, stempels en categorieën. Haar muziek moet voor zichzelf spreken. Maar aan de an dere kant weet ze ook wel dat de hokjesgeest niet is uit te bannen. Vooruit dus maar, haar muziek doet inderdaad denken aan die van Tori Amos. Het is die vergelijking die de meeste recensenten hebben gemaakt. Terran, net uit Los Angeles overgekomen, zucht eens diep. Maar de zucht gaat al snel over in een lach. Zo erg vindt ze het allemaal ook niet. "Want het vergelijken zit nu eenmaal in de mens, het zoeken naar referentiekaders. Dus als ze mijn muziek vergelijken met die van Tori Amos, dan snap ik dat wel. Vooral vanwege onze liefde voor de piano, denk ik. Maar er zijn wel degelijk grote verschillen. Ik vind haar theatraal. Ze speelt eerder emoties dan dat ze emotioneel is. Dat is ook wel knap hoor, maar voor mij werkt het zo niet. Als ik zing, als ik piano speel, ben ik die emotie, de emotie die je hoort in de muziek.'' Ziezo, dat is het dan. Haar muziek omschrijven, dat doet ze niet. "Omdat ik het niet kán. Mijn muziek is niet in woorden te vangen. Gaat veel dieper dan welke omschrijving ook.'' Een begrijpelijke uitspraak. De muziek van Terran laat zich moeilijk vangen op papier. Haar jongste cd, 'The Musician', past niet in het popstramien. Het is ook geen jazz. En het is geen klassiek. Wat het dan wel is? We doen een gooi. Het is in elk geval glasheldere, open muziek, vol melancholie, ontroering en hartstocht. En daarin spelen haar sopraanstem, haar piano en de contrabas van haar man Brendan Statom, die haar vergezelt in Nederland, de hoofdrol. Met hier en daar zachte strijkers. Wat drums. Een trompet. Of een harp. En toch is de muziek heel toegankelijk. Kortom, bepaald niet alledaags. Wat het geheel nog aparter maakt, is dat Terran de cd helemaal thuis heeft opgenomen. En vervolgens heeft uitgebracht op haar eigen platenlabel Grizelda. De muziekindustrie, daar hebben Terran en Statom niet zo veel mee op. "We konden een paar keer zo tekenen'', glimlacht Statom. "Maar een goede deal zat er voor ons nooit bij. Weet je, allemaal willen ze iets van je. En dan bedoel ik niet alleen geld, maar ook iets artistieks. Dan zeggen ze: is het niet beter als je dat stukje op die en die manier speelt.'' Terran: "Ik wil zelf de controle houden. Alleen de schilder zelf hoort toch ook het penseel vast te houden als hij een schilderij maakt.'' Zo is 'The Musician' ook tot stand gekomen. Zonder bemoeienis van buitenaf. Het is een zogeheten concept-cd, een schijf met een rode draad, een leidend verhaal. Over een muzikante die zichzelf niet beroemd genoeg vindt en van alles onderneemt om door te breken. En druk fantaseert, bijvoorbeeld over het vermoorden van een platenbons die maar niet reageert. Terran lacht luid. De inhoud van 'The Musician' moeten we maar niet te serieus op vatten. Nogmaals, zij zit niet echt te wachten op een groot platencontract. Wil alleen maar doen op muzikaal gebied wat uit haar eigen koker komt. Dat die houding een grote, internationale carrière vooralsnog in de weg staat, neemt ze maar voor lief. "Ik ben liever onbekend, met mijn eigen artistieke waarden nog intact, dan beroemd. Mijn muziek en de luisteraars, het publiek, zijn het belangrijkst. Ik wil muziek die goed voelt. Daarin steek ik liever mijn energie dan in pure commercie. Het mooie is ook, dat ik steeds verder kom doordat ik me alleen met de muziek bezig houd. Ik ontdek steeds nieuwe dingen in de muziek. En ook over mijzelf. Ik zie mezelf in de muziek terug. Mijn muziek, dat ben ik. Dat is een heel opwindende ervaring.'' Jennifer Terran en Brendan Statom treden vrijdag om 20.30 uur op in de Ridderhof in Koudekerk aan den Rijn. Zaterdag staan ze om 21.30 uur in Q-bus in Leiden. Op zondag 3 maart spelen ze om 16.30 uur in café Querelle in Alphen aan den Rijn.